Dolor y gloria

‘Ooit filmde hij een breicursus die uitmondt in een lesbische golden-showerscène en een verkiezing van de grootste piemel. De wilde energie van de jeugd in kunst vangen, niemand in het Spanje van de gulzige eerste jaren na Franco deed het beter dan Pedro Almodóvar. Veertig jaar later is hij een Oscarwinnaar met een respectabele witte haardos. Volgevreten en belegen, dus? Allesbehalve. In Dolor y gloria speelt Antonio Banderas duidelijk een alter ego van zijn regisseur. Zijn personage is doodongelukkig. Kwalen heeft ’ie te over, de inspiratie voor een nieuwe film lijkt op. Er is maar één weg uit de impasse, voelt hij: de confrontatie aangaan met zijn roerige verleden. In flashbacks, ontmoetingen en heroïnedromen komt hij oude liefdes en ruzies onder ogen, maar nu met de wijsheid en de melancholie van de verstreken jaren. Als jonge hemelbestormer liet Almodóvar het vuurwerk knallen. Nu tovert hij minstens zo mooi met een dovende kaars.’