Na jaren van slechte sequels wordt een enthousiaste jonge regisseur (Hannah Einbinder) gevraagd de *Camp Miasma*‑slasherfranchise nieuw leven in te blazen. Maar wanneer zij de ster van de oorspronkelijke film bezoekt – een inmiddels teruggetrokken, in mysterie gehulde actrice (Gillian Anderson) – belanden de twee vrouwen in een bloederige wereld van verlangen, angst en waanzin.

Toen regisseur Jane Schoenbrun in 2024 genderhorror *I Saw the TV Glow* maakte, dreigde die de Nederlandse bioscopen over te slaan. Maar de filmhuizen sloegen de handen ineen om 'm via A24 alsnog exclusief naar Nederland te halen. Gelukkig hoeven we dit keer geen reddingsactie op touw te zetten, want Schoenbrun is helemaal terug op het grote doek, daar waar diens werk thuishoort. Met *Teenage Sex and Death at Camp Miasma* – die in Cannes de Queer Palm binnensleepte – maakt Schoenbrun een heerlijke sleepover-classic over popcultuur, queer-zijn en slashers.

Is seks griezelig of is griezelig sexy? In _Teenage Sex and Death at Camp Miasma_ geeft regisseur Jane Schoenbrun (_I Saw the TV Glow_) het antwoord: het is allemaal één pot nat. Schoenbrun castte Hannah Einbinder als Kris, een filmmaker die de fictieve slasherserie _Camp Miasma_ mag rebooten, en Gillian Anderson als Billy, de actrice die in de allereerste _Miasma_-film de _final girl_ speelde. De reeks kan wel een opfrisser gebruiken, vooral omdat killer Little Death een problematische, transfobe _backstory_ met zich meedraagt. Kris lijkt de aangewezen persoon voor de klus: ze is queer, vooruitstrevend en súperruimdenkend (denkt ze zelf). Voor inspiratie gaat ze op bezoek bij Billy, nu een vergeten Hollywood-diva. Zij blijkt te wonen op het vervallen campingterrein uit de films, waar een sensuele band ontstaat tussen de twee vrouwen rondom hun liefde en angst voor Little Death, die er volgens Billy nog altijd ronddwaalt. Ze vreten kilo’s snoep en kip, roken jointjes, spelen oude filmrollen af en leren hele boekdelen over elkaar. Terwijl Kris en Billy in elkaar opgaan, smelten fictie en realiteit samen. En dan gaat het ineens niet meer over de remake, maar zitten we erin, rennend van – of juist naar – Little Death. Geïnspireerd door films als _Sleepaway Camp_, _The Silence of the Lambs_ en _Silent Hill_ maakte Schoenbrun een bloedmooie, bloedgeile en bloedovergoten film over hoe griezelig intimiteit kan zijn, en hoe intiem horror kan voelen. Dus bedankt Schoenbrun, onze nachtmerries over Little Death worden vanaf nu dromen over Big Sex.

Queer spookverhaal van Jane Schoenbrun (_I Saw the TV Glow_) met Hannah Einbinder als slasherfilmregisseur en Gillian Anderson als doorgewinterde _final girl_.

Teenage Sex and Death at Camp Miasma

Céline kijkt uit naar de komst van haar eerste kind. Alleen is ze zelf niet zwanger; haar vrouw Nadia zal over drie maanden bevallen van hun dochter. Maar om wettelijk als moeder erkend te worden, moet Céline haar kind adopteren en bewijzen dat zij een plek verdient in het leven van haar eigen dochter. In dat proces wordt ze gevraagd vijftien verklaringen te verzamelen die bevestigen dat zij een goede moeder zal zijn. Onder toeziend oog van vrienden, familie en de wet zoekt ze naar haar plek als ouder.

*Des preuves d’amour* is een ontroerend, maar ook licht en humorvol portret van queer ouderschap en de obstakels die daarmee gepaard gaan. De film, gebaseerd op de eigen ervaringen van regisseur Alice Douard, vertelt op indringende wijze het verhaal vanuit het perspectief van de niet-zwangere partner in de laatste fase van de zwangerschap. 

Met een bolle buik op de dansvloer bepaalt deze film zelf de regels. Fuck de norm, dit is een familiefeestje op eigen voorwaarden.

Céline verwacht samen met haar vrouw een kind en zoekt haar plek en legitimiteit als aanstaande moeder. 

Des preuves d'amour

Broer en zus Antonio en Estrella werken als duikers voor de ruige kust bij de Spaanse havenstad Huelva. Antonio, beter bekend als de Tijger, is onder water onverschrokken en onovertroffen, maar op het vasteland een puinhoop. Terwijl Estrella haar eigen dromen opoffert om haar broer overeind te houden, drijven Antonio’s financiële problemen en gezondheid hen verder in het nauw. Maar dan stuiten ze op een partij cocaïne, verborgen in de romp van een schip.

Regisseur Alberto Rodríguez, bekend van de veelbekroonde film _La isla mínima_, duikt met _Los tigres_ in de gevaarlijke wereld van industriële duikers en verweeft rauw realisme met een misdaadverhaal en familiedrama.

Al vanaf de eerste waterscène in de Spaanse thriller _Los tigres_ is het schrikken geblazen: alsof het niks is, gooit een vader zijn gouden horloge in open zee. Floep. Schrik. Weg is-ie. Zijn twee jonge kinderen moeten een wedstrijdje doen om ’m zo snel mogelijk weer op te duiken. ‘Uno, dos, ¡al agua!’ Jaren later zijn zoon Antonio en dochter Estrella geoefende duikers die hun geld verdienen met groot onderhoud aan olietankers die voor anker liggen in de haven van Huelva. Ondankbaar en levensgevaarlijk werk is het, en in een reeks huiveringwekkende onderwaterscènes neemt _Los tigres_ je mee naar beneden. Het is alsof je op een andere planeet bent beland: een eindeloos donkerblauwe wereld, waar vreemde objecten rondzweven en dodelijke natuurkrachten moeten worden overwonnen. Ook boven water ligt er onheil op de loer: de roekeloze Antonio blijkt ziek, heeft geldproblemen en dreigt de omgangsregeling met zijn dochters te verliezen. Estrella droomt ondertussen van een ander leven, maar wil haar broer niet zomaar in de steek laten. Wanhopig zoekend naar een oplossing, duiken ze dieper en dieper, tot hun harten er (bijna) van exploderen. Veilig zittend op het puntje van je stoel, vraag je je af of ze dit ooit nog te boven komen.

Een broer en zus gaan samen kopje onder. Zo hard en zo snel, dat hun harten er (bijna) van uit elkaar knallen.

Een onderwaterthriller van de makers van _La isla mínima_.

Los tigres

In _Kontinental '25_ volgt regisseur Radu Jude een deurwaarder uit Cluj, Transsylvanië, die worstelt met schuldgevoelens na een tragische ontruiming. Met scherpe satire en maatschappijkritiek onderzoekt de film thema’s als woningnood, eigen verantwoordelijkheid en de nasleep van het post-socialisme.

De Roemeense regisseur Radu Jude (*Do Not Expect Too Much from the End of the World*)  is de koning van de maatschappijkritische cinema, en met *Kontinental ‘25* levert-ie weer een heerlijk dwarse satire af over alles wat er mis is met de moderne wereld. De film ging in première op de Berlinale en we vreesden even dat deze de Nederlandse filmtheaters over zou slaan. Gelukkig schieten de programmeurs van Eye te hulp: dankzij hun *Previously Unreleased*-programma worden de beste 'weesfilms' van vorig jaar gered en het land ingestuurd.

Een zomerse ketting van tragikomisch en diepgravend geklets, waarbij je zelf tot de conclusie mag komen hoe slecht we bezig zijn met z'n allen.

Met scherpe satire en maatschappijkritiek onderzoekt regisseur Radu Jude thema’s als woningnood, eigen verantwoordelijkheid en de nasleep van het post-socialisme.

Kontinental '25

Een rits filmplannen voor de zomermaanden. Grote of kleine filmtrek? Er is genoeg om uit te kiezen! Haal álles uit je pas deze zomer.

Het Cineville Zomermenu

Uitgelichte films

Ga deze zomer met je Cinevillepas de grens over! Ontdek in juli en augustus filmtheaters in Zweden, Oostenrijk, Duitsland en België.

Cineville Eurotrip

Gillian Anderson en Hannah Einbinder over Teenage Sex and Death at Camp Miasma: ‘Dit project heeft doen inzien wat horror voor mensen kan betekenen’

Makers Marco Nguyen en Nicolas Athané over Jim Queen: ‘Mensen komen de film kijken in drag, of dragen hun puppymasker’

Niet alleen Odysseus dwaalt deze zomer ver van huis, ook Ferdinand Magellaan koerst het onbekende in. Redacteur Christiaan Boesenach laat zien hoe de Filipijnse regisseur Lav Diaz de mythe rond de Portugese ontdekkingsreiziger zorgvuldig afbreekt. 

In Magellan maakt Lav Diaz korte metten met de mythe van de ontdekkingsreiziger 

Een superkleuren-musical, veel geklets en honderden bevers in zwart-wit. Dit zijn de goeie films van augustus

In Eagles of the Republic krijgt een Egyptische acteur een propagandafilm in zijn schoenen geschoven. Met regisseur Tarik Saleh spreken we over de invloed van het leger op de lokale filmindustrie, en zijn voorliefde voor militaire parades.

Regisseur Tarik Saleh over Eagles of the Republic: 'Mensen denken dat mijn film satire is. Ik zou willen dat het satire was'

Geïnspireerd door haar eigen jeugd maakte de in Los Angeles wonende regisseur Siyou Tan coming-of-age-film Amoeba, over een groep meiden die opboksen tegen het schoolsysteem van Singapore en hun eigen _gang_ beginnen.

Regisseur Siyou Tan over Amoeba: 'De videocamera is het gereedschap van de meiden: hun instrument om in opstand te komen en zelf de regie te pakken'

Op het filmfestival van Cannes spreken we filmmaker en actrice Hafsia Herzi over ritjes met de RER, opgroeien in de grote stad en haar research op lgbtq+-feesten.