Pamela Anderson, Callum Turner en Elle Fanning spelen een compleet ontspoorde familie in een _eat-the-rich_-satire van regisseur Karim Aïnouz _(Motel Destino)_ en scenarist Efthimis Filippou _(The Lobster)_.

Onder de Catalaanse zon leeft een welvarend, wit Amerikaans gezin in hedonistische afzondering. Ze zoeken liefde en erkenning bij elkaar, in hun designerkleding en in popmuziek. Wanneer Jack (Jamie Bell) met zijn vriendin (Elle Fanning) wil gaan samenwonen en Ed (Callum Turner) de waarheid over de dood van hun moeder (Pamela Anderson) ontdekt, komen onderhuidse spanningen aan de oppervlakte en worden bloedbanden verbroken. 

Rozen verwelken, schepen vergaan en in _Rosebush Pruning_ lijkt er geen normaal mens te bestaan. In de nieuwe film van regisseur Karim Aïnouz (_Firebrand_) en schrijver Efthimis Filippou (_Kinds of Kindness_) kijken we naar een ultrarijk en ultraverwend Amerikaans gezin, dat in complete afzondering onder de Catalaanse zon woont. Dankzij papa’s geld ontbreekt het de vier volwassen kinderen aan niets. Ze zijn geobsedeerd door designerkleding, half gecommitteerd aan ofwel een gebrekkige muziekcarrière of een podcast waar niemand naar luistert. Van vreemd naar vreemder naar compleet geperverteerde hechtingsstijlen: de kinderen zijn in alle aspecten van het leven gefixeerd op elkaar. Maar onder de onderlinge treiteringen en verkapte verleidingspogingen schuilt een groter, onuitgesproken trauma, waar geen creditcard verlossing voor kan bieden. _Rosebush Pruning_ is een duistere eat-the-rich-satire, waarin Aïnouz opnieuw toxische patriarchale figuren onder de loep neemt. Ditmaal stelt hij zijn lens scherp op een van de werkelijkheid losgezongen familie, gespeeld door een topcast met onder andere Callum Turner, Riley Keough, Jamie Bell, Tracy Letts en Pamela Anderson. De kans is groot dat je door al die ondraaglijke personages deze film heel erg gaat haten. Maar vraag je eens af: haat je deze film, of haat je het monsterverbond tussen het kapitalisme en het patriarchaat?

De kans is groot dat je deze film gaat haten. Maar vraag je eens af: haat je deze film, of haat je het monsterverbond tussen het kapitalisme en het patriarchaat?

Portret van een compleet ontspoorde familie in een  _eat-the-rich_-satire van regisseur Karim Aïnouz _(Motel Destino)_ en scenarist Efthimis Filippou _(The Lobster)_. 

Rosebush Pruning

Een beginnende beverjager krijgt te maken met een opstandige populatie bevers die uit is op wereldheerschappij. Een lowbudget film over dronkaard Jean, die een strijd voert tegen honderden bevers zodat hij de dochter van een koopman kan imponeren. En o ja: de bevers zijn gewoon mannen in carnavalspakken.

Soms komt er een film voorbij waarvan je denkt: hoe is dit in vredesnaam gemaakt? *Hundreds of Beavers* is hard op weg om de cultfilm van het jaar te worden. Na een zegetocht langs internationale genrefestivals – van het Amerikaanse Fantastic Fest tot aan Yubari in Japan toe – strijkt deze slapstick-achtige DIY-film eindelijk neer in Nederland. Bereid je voor op een krankzinnige trip met honderden nog krankzinnigere bevers.

Het grappigste, creatiefste, oliekoekendomste en hélemaal mensgemaakte antwoord op AI dat je maar kan bedenken.

Een beginnende beverjager krijgt te maken met een opstandige populatie bevers die uit is op wereldheerschappij.

Hundreds of Beavers

Op de avond van 18 december 1974 vraagt schrijver Linda Rosenkrantz (Rebecca Hall) haar vriend Peter Hujar (Ben Whishaw) om alles te vertellen over wat ie die dag heeft gedaan. Ze zijn in Hujars New Yorkse appartement waar de fotograaf aan één stuk door kletst over van alles. 

Het idee van _Peter Hujar’s Day_ begon als kortfilm, maar regisseur Ira Sachs (_Passages_) breidde het project uit zodra hij zag wat voor powerhouse hij met Whishaw als Hujar in huis had. Peter Hujar is een te gekke praatjesmaker en een te gekke fotograaf, dus ‘t is niet gek dat Sachs en Rosenkrantz ‘m zo adoreren. Of Hujar nu namen als William Burroughs en Allen Ginsberg laat vallen of het simpelweg over zijn boodschappen heeft: die ene dag in 1974 blijft boeien.

Lekker luisteren naar het vermakelijke geklets van Peter Hujar. Alsof het zo'n yap-podcast is, maar dan uit 1971.

Ira Sachs (_Passages_) verfilmde één dag in het leven van de New Yorkse fotograaf Peter Hujar.

Peter Hujar's Day

Regisseur Asghar Farhadi (_A Separation_) maakt van de kijker een voyeur in deze film over de kunst die het leven imiteert. Of was het andersom?

Op zoek naar inspiratie voor haar nieuwe roman bespioneert Sylvie (Isabelle Huppert) haar buren aan de overkant van de straat. Wanneer ze de jonge Adam inhuurt om haar te helpen met haar dagelijkse bezigheden, heeft ze geen idee dat hij haar leven en werk volledig op zijn kop zal zetten, totdat de fictie die ze bedacht heeft ieders realiteit overtreft.

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en het is Isabelle Huppert die als de nukkige en extravagante schrijfster Sylvie door een telescoop naar haar Parijse overburen gluurt. In _Histoires parallèles_, de nieuwe film van Asghar Farhadi (_A Separation, The Salesman_), zoekt deze Sylvie voor haar nieuwe roman inspiratie in het leven van anderen. Een vrij onschuldige praktijk, zou je denken. Toch gaat het goed mis wanneer de veel jongere klusjesman Adam (Adam Bessa) haar manuscript in handen krijgt en een spelletje met de realiteit begint te spelen. Want wat is echt en wat is nep in de beschrijvingen van de levens van de buren? En waar ligt de grens tussen de kunst en het leven eigenlijk überhaupt? Zelf zijn de buren overigens niet trouwer aan de werkelijkheid: in hun studio bootsen de Foley-artiesten met de meest onverwachte objecten geluiden na voor natuurdocumentaires. Daarnaast houden ook zij er stiekempjes hun eigen observatiepraktijken op na. Farhadi leende de thematiek voor _Histoires parallèles_ uit Krzysztof Kieślowski’s _A Short Film About Love_ en geeft er een flinke draai aan met hulp van een ongekende Franse sterrencast (naast Huppert en Bessa zien we Virginie Efira, Vincent Cassel, Pierre Niney en Catherine Deneuve). Het resultaat is een gluurdersfestijn van jewelste. En in de filmzaal gluur jij vanuit de donkerte lekker mee.

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en het is Isabelle Huppert die als de nukkige en extravagante schrijfster naar haar Parijse overburen gluurt.

Wanneer een schrijfster (Isabelle Huppert) haar buren bespioneert voor inspiratie, lopen fantasie en werkelijkheid gevaarlijk door elkaar.

Histoires parallèles

Zo vaak als je wil naar de film met je Cinevillepas

Uitgelichte films

Ontdek alle filmtheaters waar je naartoe kan met je Cinevillepas. 

Naar de film?

Op het Filmfestival van Cannes vertellen Farhadi en hoofdrolspeler Isabelle Huppert over het grensgebied tussen verbeelding en realiteit, samenwerken met grote namen, en hoe leuk/lastig het is om een sigaret aan te steken met een broodrooster.

Asghar Farhadi en Isabelle Huppert over Histoires parallèles: 'De verleiding om anderen te observeren is er altijd geweest'

Op IFFR spreken we regisseur en actrice Marijana Jankovic over haar speelfilmdebuut (dat grotendeels gebaseerd is op haar eigen jeugd), het ontkrachten van Balkan-clichés en de vraag wat ‘thuis’ nu echt betekent.

Regisseur Marijana Jankovic over Home: 'Ik wil met deze film iets teruggeven aan onze ouders en hun generatie'

Een nieuwe maand, een nieuw lijstje met toptips voor op je watchlist.

Moeder Teresa, de Akira Slide en meer margarita's met Nicole Kidman en Sandra Bullock. Dit zijn de goeie films van september

In Eagles of the Republic krijgt een Egyptische acteur een propagandafilm in zijn schoenen geschoven. Met regisseur Tarik Saleh spreken we over de invloed van het leger op de lokale filmindustrie, en zijn voorliefde voor militaire parades.

Regisseur Tarik Saleh over Eagles of the Republic: 'Mensen denken dat mijn film satire is. Ik zou willen dat het satire was'

Gillian Anderson en Hannah Einbinder over Teenage Sex and Death at Camp Miasma: ‘Dit project heeft doen inzien wat horror voor mensen kan betekenen’

Makers Marco Nguyen en Nicolas Athané over Jim Queen: ‘Mensen komen de film kijken in drag, of dragen hun puppymasker’

Niet alleen Odysseus dwaalt deze zomer ver van huis, ook Ferdinand Magellaan koerst het onbekende in. Redacteur Christiaan Boesenach laat zien hoe de Filipijnse regisseur Lav Diaz de mythe rond de Portugese ontdekkingsreiziger zorgvuldig afbreekt. 