Een documentaire-drama over de 25-jarige filmmaker en videotheekmedewerker Cheryl en haar zoektocht naar een actrice uit de jaren 30: The Watermelon Woman.

Als lesbische zwarte vrouw in de filmwereld wilde Cheryl Dunye met deze film de onderbelichte geschiedenis van zwarte queervrouwen in Hollywood aan het licht brengen, omdat ‘onze verhalen nooit zijn verteld’. De film laat zien hoe moeilijk de zoektocht naar informatie over deze groep is omdat de historische archieven deze groep uitsluit of gewoonweg negeerde. Een serieus kritiek, maar zeker niet zonder humor.

We kunnen je niets verplichten, maar je proberen te overtuigen kan altijd. Dus hier komt-ie, want het inmiddels dertig jaar oude _The Watermelon Woman_ hoort o zo thuis (!!!) op je filmlijst. In het Philadelphia van de jaren 90 maak je kennis met de lesbische Cheryl, die in een videotheek werkt, tussen de VHS-banden van _Alien_ en _Repulsion_ flirt met klanten en droomt van haar eigen film. Ze raakt gefascineerd door een zwarte actrice uit de jaren 30, die op aftiteling steeds The Watermelon Woman wordt genoemd. Maar wie is zij echt? Om daarachter te komen duikt Cheryl vol in de archieven: in de filmwinkel, bij moeders op zolder en bij het Centrum voor Lesbische Info & Technologie, kortweg CLIT. Ondertussen laat ze zich ook lekker afleiden door verse vlam Diana en boezem-bestie Tammy, die haar nieuwe vriendinnetje een white devil vindt. Welkom in de wereld van Cheryl Dunye, die deze film maakte, schreef en de hoofdrol speelde – en daarmee tekende voor de allereerste speelfilm geregisseerd door een zwarte, lesbische vrouw. Omdat de filmwereld haar en mensen zoals zij in de steek liet, besloot ze met _The Watermelon Woman_ een eigen stukje geschiedenis te creëren. Zo blaast ze leven in een actrice die nooit echt heeft bestaan, maar inmiddels weigert te verdwijnen en blijft voortleven op het witte doek. Geloof ons: na deze film vergeet je Dunye, en al haar uit de geschiedenisboeken gewiste voorgangers, nooit meer.

Dankbaar dat ik getuige mag zijn van dit stukje filmgeschiedenis, en dat de onzichtbare kracht van _The Watermelon Woman_ nog altijd voortleeft.

Docudrama over de 25-jarige filmmaker en videotheekmedewerker Cheryl en haar zoektocht naar een actrice uit de jaren 30: The Watermelon Woman.

The Watermelon Woman (re-release)

Nieuwe horror van het 26-jarige regie-talent Curry Barker. Een jongen gebruikt een bovennatuurlijk wensstokje (de _One Wish Willow_) zodat een goede vriendin verliefd op 'm wordt. Dat blijkt een bijzonder slecht idee.

Het engste en leukste aan _Obsession_: we zijn allemaal weleens hem geweest (en haar). Ben echt _obsessed_ met deze.

Een jongen gebruikt een bovennatuurlijk speeltje zodat z'n jeugdvriendin verliefd op 'm wordt, maar ontdekt dat die liefde een dodelijke prijs heeft.

Obsession

Woody, Buzz en de rest van de speelgoedgroep nemen het dit keer op tegen de allernieuwste tablet-technologie.

Tap, tap, tap. Het is het zachte geluid van vingertoppen die over schermpjes vliegen, dat tegenwoordig menig woon- en slaapkamer domineert. Zelfs kinderkamers zijn niet meer veilig. Niets leukers dan onbeperkt op de tablet. Maar wat als je een kind bent dat nog wél graag met poppen speelt, zoals de fantasierijke Bonnie in _Toy Story 5_? Het liefst vult zij haar dagen met sheriff Jessie, astronaut Buzz Lightyear en hun speelgoedkameraden, maar als het niet lukt om mensenvrienden te maken, besluiten Bonnie’s ouders haar te geven wat ieder ander kind in de houdgreep heeft: een Lilypad. Deze kikkervormige tablet is een overstimulerende, brainrottende slechterik die geen gras laat groeien over de heerschappij in Bonnie’s leven. En Jessie en Buzz? Die zijn plots geriatrische figuren die volkomen nutteloos blijken, nu alle speelafspraken via apps verlopen en iedereen op logeerpartijtjes chronisch online blijft. Naast de speelgoed-generatiekloof, reflecteert _Toy Story 5_ op de schaduwkanten van de technologie voor opgroeiende kids: van eenzaamheid tot cyberpesten tot jezelf durven zijn. Maar het beste aan deze film? Hij weigert ons een een simpele tech-dystopie voor te schotelen én is supergrappig. Dus of je nu zelf een excessieve schermtijd hebt of niet: ga dit zien. Met je telefoon op stil ontdek je misschien wel een nieuwe vriend naast je in de filmzaal.

Jessie, Buzz en Woody in de strijd tegen een brainrottend kikkertablet: hier leg ik mijn telefoon héél graag voor weg.

Toy Story 5 (OV)

In de nasleep van de economische crisis van 2008, probeert een vader zijn kinderen wanhopig te beschermen in een wereld die hem vrijwel alles heeft afgenomen. Hij maakt zijn kinderen Ella en Charlie op een ochtend onverwachts wakker om ze op een roadtrip door de Midwest mee te nemen. De kinderen beleven de tocht als een groot avontuur en ontdekken een wereld die ze nog nooit eerder hebben gezien. Maar waar gaat de reis eigenlijk naartoe?

Een ingetogen verhaal over een onmogelijke keuze, met de grootste filmtranen die ik in tijden over mijn wangen heb laten lopen.

Na een tragische familiegebeurtenis besluit een vader (John Magaro) zijn twee kids mee te nemen op een roadtrip door de Amerikaanse staat Nebraska. 

Omaha

Voor de Cineville Previewdagen zijn nu ook reguliere filmkaartjes te koop! Kijk snel welke titels je allemaal wil zien en bestel je kaartjes.

De Cineville Previewdagen

Uitgelichte films

Een rits filmplannen voor de zomermaanden. Van Previewdagen en filmquizzen tot Eurotrip en buitenvertoningen. Haal álles uit je pas deze zomer!

Het Cineville Zomermenu

Met regisseur Cole Webley spreken we over vaderschap, debuteren nadat je eerst honderden commercials hebt gemaakt en de harde statistieken achter het aangrijpende _Omaha_. 

Regisseur Cole Webley over Omaha: 'Of ik hierna nog een roadmovie wil maken? Hell no!'

Sophie Hyde (_Good Luck to You, Leo Grande_) haalde Olivia Colman naar Nederland voor een persoonlijke film over Amsterdam als queer paradijs en de liefde (en de kloof) tussen verschillende generaties.

Regisseur Sophie Hyde over Jimpa: 'Amsterdam heeft een soort mythische status, een paradijs van perfecte queerness'

De Chinese autodidact Bi Gan vertelt in _Resurrection_ zes verhalen in zes verschillende filmstijlen, voortgestuwd door een soms onnavolgbare droomlogica. Cineville-redacteur Christiaan Boesenach droomt mee en gidst je door Bi Gans indrukwekkende oeuvre.

Resurrection en de grote filmdromen van 'fantasmer' Bi Gan

Een gesprek over het werk van de postuum beroemd geworden schrijfster Goliarda Sapienza, haar werk en de waarde van vrouwenvriendschap.

'Zie het als een schilderij van een schrijfster, omringd door haar eigen literaire personages.' In gesprek met de cast en makers van Fuori

Illustrator en columnist Mathilde Bindervoet vraagt zich hoe ze ooit de vraag 'hallo, wil jij de zaadvader van ons kind worden?' over haar lippen zal kunnen krijgen. 

Was getekend: hoe vraag je aan iemand of-ie je wil bezwangeren? Klassieker Une femme est une femme geeft een voorbeeld

Gezien door de ogen van een achtjarig zusje, toont _Blue Heron_ hoe de onbereikbaarheid van een oudere broer als een donkere wolk over het geluk van een migrantengezin hangt.

Regisseur Sophy Romvari over Blue Heron: ‘Ik gebruik tools uit zowel fictiefilm als documentaire. Ik ben genre-agnostisch’

De winnaars, de verrassingen en onze eigen favorieten: we nemen het allemaal door in deze speciale Cannes-aflevering van onze podcast Film met Cineville.