Céline kijkt uit naar de komst van haar eerste kind. Alleen is ze zelf niet zwanger; haar vrouw Nadia zal over drie maanden bevallen van hun dochter. Maar om wettelijk als moeder erkend te worden, moet Céline haar kind adopteren en bewijzen dat zij een plek verdient in het leven van haar eigen dochter. In dat proces wordt ze gevraagd vijftien verklaringen te verzamelen die bevestigen dat zij een goede moeder zal zijn. Onder toeziend oog van vrienden, familie en de wet zoekt ze naar haar plek als ouder.

*Des preuves d’amour* is een ontroerend, maar ook licht en humorvol portret van queer ouderschap en de obstakels die daarmee gepaard gaan. De film, gebaseerd op de eigen ervaringen van regisseur Alice Douard, vertelt op indringende wijze het verhaal vanuit het perspectief van de niet-zwangere partner in de laatste fase van de zwangerschap. 

Céline (Ella Rumpf) en Nadia (Monia Chokri) zijn in verwachting, alleen erkent de Franse staat in 2014 maar één van hen als ouder. Omdat Nadia de baby draagt, is Céline voor de wet een vreemde. Pas een jaar na de geboorte en een hoop papierwerk – inclusief vijftien geschreven verklaringen van naasten – mag ze haar eigen kind adopteren. Terwijl ze zich door de stapels documenten worstelen, doemen er grotere, universele vragen op. Zijn ze er eigenlijk wel klaar voor? Kan je het goede voorbeeld geven als je dat zelf nooit hebt gekregen? En hoe word je in godsnaam ouder als je niet eens een simpele Ikea-kast in elkaar geschroefd krijgt? Waar de overheid het queer koppels onnodig moeilijk maakt, laat Des preuves d’amour (gebaseerd op regisseur Alice Douards eigen ervaringen als niet-dragende moeder) zien hoe deze twee vrouwen weigeren te bezwijken onder de traditionele norm. Céline blijft gewoon nachten draaien als techno-dj, Nadia staat met haar bolle buik op de dansvloer, en samen verzetten ze zich tegen iedereen die hun moederschap in twijfel trekt. Zo is Des preuves d’amour niet alleen een verhaal over gay ouders in een tegenwerkend systeem, maar vooral een lieve, mooie, en tedere ode aan jezelf blijven in de chaos van het ouderschap.

Met een bolle buik op de dansvloer bepaalt deze film zelf de regels. Fuck de norm, dit is een familiefeestje op eigen voorwaarden.

Céline verwacht samen met haar vrouw een kind en zoekt haar plek en legitimiteit als aanstaande moeder. 

Des preuves d'amour

De nieuwe film van Olivia Wilde (Don't Worry Darling, Booksmart) – over Joe (Seth Rogen) en Angela (Wilde), een stel wiens huwelijk op een dood spoor zit. Wanneer ze hun luidruchtige bovenburen (Edward Norton en Penélope Cruz) uitnodigen voor een hapje en een drankje, neemt de avond een ongemakkelijke wending.

Gaat het allemaal wel goed met getrouwde stellen? In *The Invite* neemt regisseur Olivia Wilde ons mee tussen de vier muren van een prachtig petrolblauw appartement en is het smullen vanaf het eerste uur. Althans, voor wie er van andermans relatieproblemen houdt. Uiterst positief ontvangen op het Amerikaanse Sundance festival, castte Wilde zichzelf als een *stuck-up* artistiekeling die geobsedeerd is door haar veel coolere bovenburen. Haar depressieve man (Seth Rogen) kan hen daarentegen niet uitstaan door hun wild-brullende slaapkamergeluiden. Een relatiebreuk in de maak? Wacht maar tot de buren langskomen: een geblondeerde Penélope Cruz als seksueel bevrijde psychotherapeut Piña en haar invoelende vent Hawk (Edward Norton). En eerlijk, wie kan hen nou weerstaan?

Kibbelen, klagen en stilletjes verwijten. Welk stel kent het niet? Hoe langer je samen bent, hoe meer je elkaar voor lief neemt – zo ook in _The Invite_ van regisseur Olivia Wilde (_Booksmart, Don’t Worry Darling_), waarin zij en Seth Rogen een stelletje spelen wiens ingeslapen huwelijk al eventjes op springen staat. Nog voordat hij zonder toestemming haar perfecte kaasplankje heeft aangeraakt, ligt zijn bord al vol verwijten. Andersom kan hij het niet hebben dat zij de bovenburen zonder overleg heeft uitgenodigd voor een etentje. Houdt dat stel hen niet continu wakker met hun buitensporige nachtelijke gekreun en beestachtige kreten? Woest gaat het echtpaar tegen elkaar tekeer. Maar dan gaat de bel en staan de charismatische Piña (Penélope Cruz) en haar invoelende partner Hawk (Edward Norton) voor de deur, en neemt de avond een héle andere wending. Gevoed door de inzichten van psychotherapeut en seksualiteit-expert Esther Perel – die als consultant op de credits staat – ontspoort deze komedie volledig binnen de muren van één appartement. Ongemakkelijk, hilarisch en een waarschuwing voor alle getrouwde mensen: heb lief, en neem niets en niemand voor lief. En nodig je buren wat vaker uit, want je weet nooit welke verrassing zich naast je slaapkamer afspeelt.

Een ongemakkelijk etentje vol seksuele frustraties, geserveerd door regisseur Olivia Wilde (_Booksmart_, _Don't Worry Darling_) met haarzelf, Seth Rogen, Edward Norton en Penélope Cruz.

The Invite

De 19-jarige Leonardo (Manfredi Marini) wil niets liever dan Palermo en zijn dominante moeder achter zich laten. Bij gebrek aan beter volgt hij zijn oudere, feestende zus naar Londen om bedrijfskunde te studeren maar keert op zijn schreden terug naar Italië en raakt steeds verder met zichzelf in de knoop.

Maar de ietwat koppige Leonardo heeft moeite om zich aan te passen en heeft amper contact met huisgenoten. Hij sluit zich op in zijn kamer, mopperend op zijn professor die Dante in zijn ogen helemaal verkeerd begrijpt. Hij verkast naar Turijn, waar zijn ideeën over literatuur en het schrijverschap steeds rigidere vormen aanneemt.

Schrijver/regisseur Giovanni Tortorici (Palermo, 1996) werkte als assistent-regisseur in opleiding op de set van Luca Guadagnino's serie _We Are Who We Are_. Hij zette zijn samenwerking met Guadagnino voort als cameraman en assistent-regisseur bij korte films en videoclips. _Diciannove_ is zijn eerste speelfilm, die in première ging op het filmfestival van Venetië.

Hoe was jij op je negentiende? Voor Leonardo, de hoofdpersoon van _Diciannove_ (Italiaans voor negentien), is dat levensjaar één groot vraagteken. Wil hij bedrijfskunde studeren in Londen of Italiaanse literatuur in Siena? Wil hij stiekem flirten met jongens of jägerbombs drinken en achter de meiden aan? En wil hij die mysterieuze, literaire prins zijn, of toch die chaoot die – letterlijk en figuurlijk – over alles en nog wat heen pist? Terwijl-ie zelf iedere avond in slaap valt met een aangekoekte kookplaat op z’n nachtkastje (!), heeft hij er ondertussen geen enkel probleem mee om anderen de les te lezen. En een groeispurt? Die zit er niet in. Leonardo trekt geen enkele wijze les uit die vreselijke katers na bonte avonden, leert niks van die dikke onvoldoendes voor zijn examens, en negeert de mensen die hem een spiegel proberen voor te houden. Regisseur Giovanni Tortorici brengt zo een herkenbare en rommelige ode aan de puberchaos. Zelfs de vorm laat-ie van alle kanten wankelen met schokkerige beelden, nerveuze zooms en geanimeerde intermezzo’s. Daarom voelt _Diciannove_ precies zoals het leven op die leeftijd: messy, vol vraagtekens en achteraf gezien best gezellig. Op naar de _venti_.

Voor iedereen wiens negentiende levensjaar ook één groot vraagteken was: zie hier een film over ons.

Een coming-of-age over het leven op een Italiaanse Universiteit. Geproduceerd door Luca Guadagnino.

Diciannove

In 2009 proberen drie mannen leden van de inheemse Chuschagasta gemeenschap in Noord-Argentinië van hun land te verwijderen. De mannen claimen de grond te bezitten, dragen vuurwapens en doden gemeenschapsleider Javier Chocobar. De moord wordt op video vastgelegd. Na negen jaar van protesten wordt er eindelijk een rechtszaak geopend.

In haar eerste non-fictiewerk Our Land belicht de Argentijnse filmmaker Lucrecia Martel (_Zama_, _La ciénaga_) een tragisch, waargebeurd verhaal van diverse kanten: het moordproces tegen de drie mannen, het leven van Chocobar en zijn mede-Chuschagasta's en de eeuwenoude, koloniale erfenis van uitbuiting, land- en eigendomsroof in heel Latijns-Amerika. 

Drone-poëzie van Lucrecia Martel, die negen jaar werkte aan deze aanklacht tegen Argentijnse landroof.

Documentaire over de moord op de inheemse leider Javier Chocobar, waarin de resten van het kolonialisme in Argentinië worden onderzocht.

Our Land

Een rits filmplannen voor de zomermaanden. Grote of kleine filmtrek? Er is genoeg om uit te kiezen! Haal álles uit je pas deze zomer.

Het Cineville Zomermenu

Uitgelichte films

Ga deze zomer met je Cinevillepas de grens over! Ontdek in juli en augustus filmtheaters in Zweden, Oostenrijk, Duitsland en België.

Cineville Eurotrip

In Eagles of the Republic krijgt een Egyptische acteur een propagandafilm in zijn schoenen geschoven. Met regisseur Tarik Saleh spreken we over de invloed van het leger op de lokale filmindustrie, en zijn voorliefde voor militaire parades.

Regisseur Tarik Saleh over Eagles of the Republic: 'Mensen denken dat mijn film satire is. Ik zou willen dat het satire was'

Geïnspireerd door haar eigen jeugd maakte de in Los Angeles wonende regisseur Siyou Tan coming-of-age-film Amoeba, over een groep meiden die opboksen tegen het schoolsysteem van Singapore en hun eigen _gang_ beginnen.

Regisseur Siyou Tan over Amoeba: 'De videocamera is het gereedschap van de meiden: hun instrument om in opstand te komen en zelf de regie te pakken'

Op het filmfestival van Cannes spreken we filmmaker en actrice Hafsia Herzi over ritjes met de RER, opgroeien in de grote stad en haar research op lgbtq+-feesten.

Regisseur Hafsia Herzi over La petite dernière: ‘Ik wilde deze film maken omdat ik nog nooit zo’n personage op het grote scherm had gezien’

Regisseur Joy Gharoro-Akpojotor over Dreamers: ‘Mensen mogen deze film goed vinden of niet, zolang ze de frustratie maar voelen'

Groter dan The Odyssey wordt het niet deze maand. Maar er is nog superveel anders moois te zien.

Kijk nou, wat een schattige hond. En een klassieker uit Senegal, een bekend gezicht achter de camera en een coming-out-verhaal met coyotes. Dit zijn de goeie films van juli

Met regisseur Cole Webley spreken we over vaderschap, debuteren nadat je eerst honderden commercials hebt gemaakt en de harde statistieken achter het aangrijpende _Omaha_. 

Regisseur Cole Webley over Omaha: 'Of ik hierna nog een roadmovie wil maken? Hell no!'

Sophie Hyde (_Good Luck to You, Leo Grande_) haalde Olivia Colman naar Nederland voor een persoonlijke film over Amsterdam als queer paradijs en de liefde (en de kloof) tussen verschillende generaties.