Filmmaker Gianfranco Rosi doorkruist in *Below the Clouds* de krochten van Napels en omgeving. Een groot deel van de film speelt zich ondergronds af, waar archeologen een Romeinse villa blootleggen, brandweerlieden een stelsel van clandestiene tunnels onderzoeken en museumcuratoren een kelder vol opgeslagen kunstschatten beheren.

Bekroond met de Juryprijs op het 82ste Filmfestival van Venetië, brengt documentairemaker Gianfranco Rosi (_Sacro GRA, Fuocoammare_) ons dichtbij het leven aan de voet van de Vesuvius. Waar *La chimera* van Alice Rohrwacher ons in 2023 een poëtische droomversie van het ondergrondse Italië gaf, brengt Rosi ons met zijn stijlvolle zwart-wit docu dicht bij de dagelijkse realiteit van archeologen, grafrovers en bewoners in de golf van Napels. Het gebied zucht onder het onder as bedolven verleden, waar de *tombaroli* maar al te graag illegale tunnels in graven. Maar ook Rosi groef gedurende drie jaar zijn eigen poëtische tunnels, dwars door alle tijdslagen heen, en maakte een melancholisch portret van een bestaan gebouwd op de dreiging van magma en eruptie.

Stel je voor: je woont op een tikkende en woesthete tijdbom, en je hebt geen idee wanneer-ie zal ontploffen. Welkom in de baai van Napels, een stad die al eeuwen danst op de vulkanische ritmes van de Vesuvius en het nabijgelegen natuurgebied Campi Flegrei. Hier ontvangt de brandweer op het ene moment een belletje over een dreigende vulkaanuitbarsting, en het volgende moment hangt er een buurtbewoner aan de lijn die simpelweg de tijd wil weten. In zijn documentaire _Below the Clouds_ legt Gianfranco Rosi (_Sacro GRA_, _Fuocoammare_) de absurde tegenstellingen van het Napolitaanse leven vast in poëtisch en perfect clair-obscur. Met de Vesuvius op de achtergrond toont hij de havenstad als de eclectische smeltkroes die ze is. Zo zijn er Japanse archeologen die zich in een historische villa een weg naar het verleden beitelen, probeert een lokale rechercheur de illegale tunnels van grafrovers op te sporen en zijn er twee Syrische zeelieden die vanaf hun fitnessapparaten door een patrijspoort een blik naar buiten werpen. Ondersteund door een subtiele soundtrack van Daniel Blumberg (_The Brutalist_) ontvouwt _Below the Clouds_ zich als schilderachtig portret van een stad die zucht onder zowel het gewicht van het verleden als de dreiging van de toekomst. Elke dag houden de inwoners een schuin oog op de wolken boven de Vesuvius. Dreigend, maar wat zijn ze mooi.

Dreigend, subtiel, bloedmooi: een zwart-wit docu over het leven in de baai van Napels, waar de vulkanische ritmes van de Vesuvius en de Campi Flegrei al eeuwenlang de dienst uit maken.

Een warmbloedig eerbetoon aan de bewoners en passanten van het eeuwige Napels.

Below the Clouds

Na jaren van slechte sequels wordt een enthousiaste jonge regisseur (Hannah Einbinder) gevraagd de *Camp Miasma*‑slasherfranchise nieuw leven in te blazen. Maar wanneer zij de ster van de oorspronkelijke film bezoekt – een inmiddels teruggetrokken, in mysterie gehulde actrice (Gillian Anderson) – belanden de twee vrouwen in een bloederige wereld van verlangen, angst en waanzin.

Toen regisseur Jane Schoenbrun in 2024 genderhorror *I Saw the TV Glow* maakte, dreigde die de Nederlandse bioscopen over te slaan. Maar de filmhuizen sloegen de handen ineen om 'm via A24 alsnog exclusief naar Nederland te halen. Gelukkig hoeven we dit keer geen reddingsactie op touw te zetten, want Schoenbrun is helemaal terug op het grote doek, daar waar diens werk thuishoort. Met *Teenage Sex and Death at Camp Miasma* – die in Cannes de Queer Palm binnensleepte – maakt Schoenbrun een heerlijke sleepover-classic over popcultuur, queer-zijn en slashers.

Is seks griezelig of is griezelig sexy? In _Teenage Sex and Death at Camp Miasma_ geeft regisseur Jane Schoenbrun (_I Saw the TV Glow_) het antwoord: het is allemaal één pot nat. Schoenbrun castte Hannah Einbinder als Kris, een filmmaker die de fictieve slasherserie _Camp Miasma_ mag rebooten, en Gillian Anderson als Billy, de actrice die in de allereerste _Miasma_-film de _final girl_ speelde. De reeks kan wel een opfrisser gebruiken, vooral omdat killer Little Death een problematische, transfobe _backstory_ met zich meedraagt. Kris lijkt de aangewezen persoon voor de klus: ze is queer, vooruitstrevend en súperruimdenkend (denkt ze zelf). Voor inspiratie gaat ze op bezoek bij Billy, nu een vergeten Hollywood-diva. Zij blijkt te wonen op het vervallen campingterrein uit de films, waar een sensuele band ontstaat tussen de twee vrouwen rondom hun liefde en angst voor Little Death, die er volgens Billy nog altijd ronddwaalt. Ze vreten kilo’s snoep en kip, roken jointjes, spelen oude filmrollen af en leren hele boekdelen over elkaar. Terwijl Kris en Billy in elkaar opgaan, smelten fictie en realiteit samen. En dan gaat het ineens niet meer over de remake, maar zitten we erin, rennend van – of juist naar – Little Death. Geïnspireerd door films als _Sleepaway Camp_, _The Silence of the Lambs_ en _Silent Hill_ maakte Schoenbrun een bloedmooie, bloedgeile en bloedovergoten film over hoe griezelig intimiteit kan zijn, en hoe intiem horror kan voelen. Dus bedankt Schoenbrun, onze nachtmerries over Little Death worden vanaf nu dromen over Big Sex.

Welkom op Camp Miasma, waar bloederige horror wordt omarmd en nachtmerries veranderen in seksdromen.

Queer spookverhaal van Jane Schoenbrun (_I Saw the TV Glow_) met Hannah Einbinder als slasherfilmregisseur en Gillian Anderson als doorgewinterde _final girl_.

Teenage Sex and Death at Camp Miasma

Een beginnende beverjager krijgt te maken met een opstandige populatie bevers die uit is op wereldheerschappij. Een lowbudget film over dronkaard Jean, die een strijd voert tegen honderden bevers zodat hij de dochter van een koopman kan imponeren. En o ja: de bevers zijn gewoon mannen in carnavalspakken.

Soms komt er een film voorbij waarvan je denkt: hoe is dit in vredesnaam gemaakt? *Hundreds of Beavers* is hard op weg om de cultfilm van het jaar te worden. Na een zegetocht langs internationale genrefestivals – van het Amerikaanse Fantastic Fest tot aan Yubari in Japan toe – strijkt deze slapstick-achtige DIY-film eindelijk neer in Nederland. Bereid je voor op een krankzinnige trip met honderden nog krankzinnigere bevers.

Het grappigste, creatiefste, oliekoekendomste en hélemaal mensgemaakte antwoord op AI dat je maar kan bedenken.

Een beginnende beverjager krijgt te maken met een opstandige populatie bevers die uit is op wereldheerschappij.

Hundreds of Beavers

Op de avond van 18 december 1974 vraagt schrijver Linda Rosenkrantz (Rebecca Hall) haar vriend Peter Hujar (Ben Whishaw) om alles te vertellen over wat ie die dag heeft gedaan. Ze zijn in Hujars New Yorkse appartement waar de fotograaf aan één stuk door kletst over van alles. 

Het idee van _Peter Hujar’s Day_ begon als kortfilm, maar regisseur Ira Sachs (_Passages_) breidde het project uit zodra hij zag wat voor powerhouse hij met Whishaw als Hujar in huis had. Peter Hujar is een te gekke praatjesmaker en een te gekke fotograaf, dus ‘t is niet gek dat Sachs en Rosenkrantz ‘m zo adoreren. Of Hujar nu namen als William Burroughs en Allen Ginsberg laat vallen of het simpelweg over zijn boodschappen heeft: die ene dag in 1974 blijft boeien.

Lekker luisteren naar het vermakelijke geklets van Peter Hujar. Alsof het zo'n yap-podcast is, maar dan uit 1971.

Ira Sachs (_Passages_) verfilmde één dag in het leven van de New Yorkse fotograaf Peter Hujar.

Peter Hujar's Day

Zo vaak als je wil naar de film met je Cinevillepas

Uitgelichte films

Ontdek alle filmtheaters waar je naartoe kan met je Cinevillepas. 

Naar de film?

Op IFFR spreken we regisseur en actrice Marijana Jankovic over haar speelfilmdebuut (dat grotendeels gebaseerd is op haar eigen jeugd), het ontkrachten van Balkan-clichés en de vraag wat ‘thuis’ nu echt betekent.

Regisseur Marijana Jankovic over Home: 'Ik wil met deze film iets teruggeven aan onze ouders en hun generatie'

Gillian Anderson en Hannah Einbinder over Teenage Sex and Death at Camp Miasma: ‘Dit project heeft doen inzien wat horror voor mensen kan betekenen’

Makers Marco Nguyen en Nicolas Athané over Jim Queen: ‘Mensen komen de film kijken in drag, of dragen hun puppymasker’

Niet alleen Odysseus dwaalt deze zomer ver van huis, ook Ferdinand Magellaan koerst het onbekende in. Redacteur Christiaan Boesenach laat zien hoe de Filipijnse regisseur Lav Diaz de mythe rond de Portugese ontdekkingsreiziger zorgvuldig afbreekt. 

In Magellan maakt Lav Diaz korte metten met de mythe van de ontdekkingsreiziger 

Een superkleuren-musical, veel geklets en honderden bevers in zwart-wit. Dit zijn de goeie films van augustus

In Eagles of the Republic krijgt een Egyptische acteur een propagandafilm in zijn schoenen geschoven. Met regisseur Tarik Saleh spreken we over de invloed van het leger op de lokale filmindustrie, en zijn voorliefde voor militaire parades.

Regisseur Tarik Saleh over Eagles of the Republic: 'Mensen denken dat mijn film satire is. Ik zou willen dat het satire was'

Geïnspireerd door haar eigen jeugd maakte de in Los Angeles wonende regisseur Siyou Tan coming-of-age-film Amoeba, over een groep meiden die opboksen tegen het schoolsysteem van Singapore en hun eigen _gang_ beginnen.